لذا مرتكب سيّئات و گناهان صغيره در اطلاق فاسق داخل نمىشود ، چرا كه خداى تعالى در كتاب عزيزش فرمود : اگر از گناهان كبيره اجتناب كنيد ، گناهان صغيره شما را مىبخشم . با توجه به معناى فوق معناى منطوق آيه عبارتست از اينكه : اگر كسى كه مرتكب گناه كبيره است براى شما خبرى آورد ، تبيّن و تفحّص از خبرش لازم است و مفهوم آن آيه عبارتست از اينكه : اگر غير مرتكب كبيره ( اعم از معصوم عليه السّلام و تالى تلو يا كسى كه مرتكب صغاير مىشود ) خبرى آورد تفحّص در خبرش لازم نيست . بر اساس اين تقرير مىتوان اخبار عدول از مسلمين را حجّت دانست . ثانيا : فرض كسى كه مرتكب گناهان بوده و لكن در اثر توبه از اعمال سابقش خود را در رديف كسانى قرار داده كه تبيّن در خبرش لازم نيست دور از واقع نيست . بر اساس اين فرض هم ، حجيّت خبر منحصر در خبر معصوم يا تالى تلو او نمىباشد . * اگر اشكال شود اين مخبرى كه توبه كرده و فاسق نيست اگر با آوردن خود همين خبرى كه مىدهد ، دروغ بگويد و فاسق شود ، تبيّن در آن لازم مىآيد چه پاسخ مىدهيد ؟ شيخ مىگويد : آنچه از آيهء شريفه به ذهن متبادر مىشود ، كسى است كه سابقهء فسق داشته و جلوتر فاسق بوده است ، نه اينكه با همين خبر فسق او ثابت شود . نكته : ده اشكالى كه بر آيهء نبأ وارد شده مطرح و به هشت‌تاى آن پاسخ گفته شد ، كه عمده‌ترين اشكال غير قابل جواب دو اشكال اوّل بود ، به ويژه اشكال اوّل .